Rozważania – istota Różańca

Sposób w jaki zazwyczaj odmawia się Różaniec: pośpieszne i zdawkowe, a czasem nawet równoważnikiem zdania np. „Cierniem Ukoronowanie” wymawianie poszczególnych jego tajemnic, a następnie monotonne i pośpieszne odmawianie „zdrowasiek” z melodią i tonacją głosu nie zawsze świadczących ani o zrozumieniu tekstu, ani o pełnym uniesieniu modlitewnym – często utrudnia zrozumienie jego istoty.

Istota tej modlitwy, to rozważanie tajemnic różańcowych, które prowadzi do pogłębienia znajomości wiary. Papież Leon XIII w encyklice różańcowej „Iucunda semper” z 1894 r. uczy, że „bez rozważania tajemnic nie ma Różańca”. Rozważaniom  mogą towarzyszyć poruszenie uczuciowe, jeśli trzeba prośmy, żałujmy, przepraszajmy, wyrażajmy naszą miłość. Rozważania nasze nie muszą być doskonałe, nie wymagajmy od siebie wstępowania na intelektualne wyżyny, odkrywczości czy oryginalności. Kontemplujmy tajemnice w prosty sposób, taki jak umiemy. Istotą rozważań różańcowych jest ostatecznie przecież nie ich wartość intelektualna, ale refleksja, która z nich wynika, odniesiona do naszego własnego życia.

Nasz Papież św. Jan Paweł Ii mówił: „Patrząc powierzchownie, można by traktować Różaniec, jako praktykę jałową i nużącą. Jednak do zupełnie innych wniosków na temat koronki można dojść, kiedy uzna się ją za wyraz nigdy nie znużonej miłości, która ciągle powraca do ukochanej osoby z gorącymi uczuciami, które choć podobne w przejawach, są zawsze nowe, ze względu na przenikającą je czułość…”.