Józef Stanisław Bulak – ur. 19 marca 1944 roku w Dąbrówce, syn Wiktorii /z d. Marzewska/ i Stanisława. Mając niespełna rok, w wojennej zawierusze stracił ojca, którego potem zastąpił mu Czesław Plona z Płoszyc. Swoje życie związał z rodzinną wioską. Tu ukończył szkołę podstawową /16.06.1959 rok/, założył rodzinę. Żona Danela z domu Zyśk, pięcioro dzieci /2 synów i 3 córki/. Jako młodzieniec wielokrotnie pełnił straż przy Grobie Pańskim. Nie dane mu było wyjechać do upragnionej szkoły górniczej. Zasadniczą Służbę Wojskową odbył w jednostce w Legionowie. Często wolny czas spędzał nad wodą łowiąc ryby. Lubił też nowinki motoryzacyjne, już w młodości posiadał motocykl SHL. Nieustannie podnosił swoje kwalifikacje zawodowe uzyskując m.in. w 1978 roku uprawnienia wykwalifikowanego rolnika, prawo jazdy kat. A.B,T, uprawnienia kierowcy wozu strażackiego, radiotelegrafisty, naczelnika OSP, czy palacza c.o..
W Dąbrówce wraz z rodziną prowadził gospodarstwo rolne, które ciągle rozwijał. Gospodarowanie na roli rozpoczynał od otrzymanego od rodziców, małego 4 ha gospodarstwa, które ostatecznie powiększył do 24 ha. Na ówczesne uwarunkowania społeczno-gospodarskie posiadał nowy dom i zabudowania gospodarskie.
Aby zapewnić należny byt rodzinie, podejmował się różnych dodatkowych zajęć. Stał się chłopo-robotnikiem. Pracował w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Lelisie – kierowca ciągnika, jako dróżnik w Zarządzie Dróg w Ostrołęce oraz w wioskowej szkole podstawowej w roli palacza centralnego ogrzewania.
Wieloletni sołtys swej rodzinnej wioski. Wioski, która w tym okresie zajmowała czołowe miejsca w różnych konkursach gminnych. Troska o wiejski sprzęt rolniczy /opryskiwacz, wał, glebogryzarka, pług łąkowy, maszyna do młócenia, motor spalinowy itp./ wymagała wiele czasu i pracy. Czynnie uczestniczył w życiu lokalnej wspólnoty /budowa dróg wiejskich, rozbudowa szkoły i ośrodka zdrowia, budowa wodociągu, remont świątyni parafialnej, zbiórki darów dla potrzebujących, opieka nad sprzętem wioskowym itp./. Inicjator wielu prac społecznych, dzięki którym m.in. znikały z wioskowego krajobrazu piaszczyste kurpiowskie drogi. Aktywnie uczestniczył w wioskowym kółku rolniczym oraz Związku Kółek i Organizacji Rolniczych w Ostrołęce. Zawsze miał czas dla drugiego człowieka, zwłaszcza będącego w potrzebnie. W autentycznej pracy społecznej nie unikał trudnych spraw, ale mimo to, we wszystkim starał się jednoczyć mieszkańców. Wspólne wyjazdy i spotkania, przygotowywanie wieńców dożynkowych, troska o ład, rozwój i bezpieczeństwo wioski jednoczyły jej mieszkańców.
Aktywny i z
asłużony działacz miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej, w której pełnił różne funkcje, w tym naczelnika i drugiego kierowcy wozu bojowego. W szeregi druhów strażaków ochotników wprowadził go jego teść Marian Zyśk. Organizowane w tym okresie częste wiejskie potańcówki strażackie jednoczyły mieszkańców i dawały chwilę zabawy. Dumą miejscowych strażaków były wówczas wysokie miejsca w zawodach strażackich, funkcjonowanie młodzieżowej grupy strażaków ochotników, solidne wyposażenie jednostki. W tym wszystkim miał on też swój mały wkład.
Swoje życie zawodowe i społeczne realizował wespół z wieloma osobami m.in. Stanisławem Tworkowskim, Stefanem Prusaczykiem, Leszkiem Chrostowskim, Józefem Bednarczykiem, Bogdanem Gontarzem, Ireneuszem Niedbałą, Marianem Pianką, Janem Piotrem Mąką, Stanisławem Puławskim, Edwardem Podeszwą, Józefem Mąką, Edwardem Kisielem, Mieczysławem Krupką, Mirosławem Potkajem, Stanisławem Krysiakiem, Janem Kozłowskim, Henrykiem Dudą, Eugeniuszem Zyśkiem, Kazimierzem Sokołowskim, Franciszkiem Potkajem, Bolesławem Nowakiem, Alojzym Laskowskim, Wiesławem Krysiakiem, Zygmuntem Jurczakiem, 
czy Stanisławem Subdą i proboszczami swej parafii.
Nie należał do żadnej partii politycznej. Członek Związku Zawodowego Transportowców i Drogowców, OSP, Krajowego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych. Odznaczony wieloma odznaczeniami związkowymi oraz państwowymi.
Kłopoty zdrowotne wymusiły na nim, zaprzestanie pracy zawodowej i społecznej. Zmarł 01.12.2017 roku, po długiej i ciężkiej chorobie. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Dąbrówce, obok swych teściów Mariana i Stefanii Zyśk.
