W gazecie Piast 1936 nr 4 Dodatek niedzielny oświatowo-społeczny Dziennika Kujawskiego z dnia 26 stycznia 1936, odnajdujemy wiersz K. Hoffmana zatytułowany „Co mówi o szkole polskiej jej uczeń”. Jakże wymowne słowa, które przywołuję na pamięć naszą dąbrowską szkołę, rok 1936, czas jej budowy przez naszych przodków. Znali oni dobrze wartość szkoły w ich i naszym życiu. A dziś, srogi miecz wciąż wisi nad nią, chcemy czy nie chcemy, ale tak jest. Można się oszukiwać, próbować żyć w słodkiej ułudzie, ale dokąd to zaprowadzi? Chyba, że jest to na nas sprawa obca i chcemy ślepo wierzyć tym, którzy nie są wrośnięci w naszą społeczność. Miejmy nadzieję, iż dzisiaj i jutro nasi uczniowie z chęcią powtórzą poniższe słowa. Poczytajmy:
W wolnej Ojczyźnie ujrzałem świat,
Marzyli o Niej Ojciec i Dziad.
Bracia dokoła, wypędzon wróg,
Dziatwie nie straszne rozstaje dróg,
Bo nam nie grozi ciemnoty toń,
Bo nas prowadzi przyjazna dłoń.
Bo nauczyciel —przyjaciel nasz,
W nim opiekuna, braciszku, masz.
Jeślim posłuszny, chętny, nie leń —
Miłe dni pracy, spoczynku dzień.
Szkoło kochana, lubię cię tak,
Że mi bez ciebie — czegoś już brak.
Ileż mi dajesz wciąż swoich łask,
Bo i rozrywkę, i nauk blask…
Oby z nas każdy to samo czuł:
Niema nad polską milszych nam szkół!
