Zapomnianą nieco wspaniałą lekcją wychowawczą dla dzieci i młodzieży było kiedyś troska o opuszczone i zaniedbane groby: nauczycieli, kapłanów, żołnierzy czy innych zasłużonych dla danej wspólnoty osób. Myślano więc nie tylko o własnej rodzinie. Takie groby mamy także i u nas, a wśród nich grób ks. Walentego Placyda Podgórskiego. Nie zapomnijmy o nim w ciągu całego roku. Niech ambicją naszej wspólnoty parafialnej będzie, żeby ów kapłański grób był pięknie wysprzątany i żeby było widać, jak ludzie pamiętają o swoim dawnym pasterzu. Całoroczna troska o niego to nie tylko powinność jedynie „jakiś dobrych dłoni”. To będzie jeden z ważnych znaków naszej miłości do kapłaństwa i wdzięczności wobec Boga za ich posługę.
Foto: obecny widok grobu
