Sołtysowanie

Sołtysi – to najniższy i najbliższy mieszkańcom szczebel drabiny samorządowej. To najważniejsza osoba w każdej wsi. Po części urzędnik ale przede wszystkim społecznik, nazywany niekiedy żartobliwie przez innych wiejskim szeryfem. To najstarsza instytucja państwa polskiego. Na przestrzeni stuleci ich rola ulegała różnym przemianom, ale Sołtys zawsze byli blisko swoich mieszkańców. Roznosi nakazy podatkowe, zbiera podatki, godzi sąsiadów, integruje wiejską społeczność itp.

Dzisiaj musi być liderem wiejskiej społeczności, sprawnym organizatorem życia kulturalnego i gospodarczego, potrafiący słuchać i rozmawiać z ludźmi, umiejący motywować do społecznego działania. Dobry „gospodarz wsi” na bieżąco reaguje na potrzeby w swoim sołectwie, zabiega o inwestycje, potrafi zorganizować wsparcie dla osób starszych i samotnych, niepełnosprawnych lub mniej zaradnych życiowo, łączy a nie dzieli mieszkańców. Żywot Sołtysa jest więc niełatwy, a korzyści znikome. Sołtys to nie tylko mężczyzna, ale też i kobieta, która równie świetnie sprawdza się w tej roli.

„Sołtysowanie”, jak każda aktywność społeczna, może dawać wiele satysfakcji, sprawiać, że człowiek czuje się spełniony i potrzebny. Trzeba jednak pamiętać że sołtysowi potrzebne jest wsparcie i zaangażowanie mieszkańców. Zwykło się mawiać: „Sołtys tyle może, ile wieś pomoże”, żeby sołtys mógł się wywiązać z zadań, często trudnych, potrzebuje pomocy bo bez zaangażowania mieszkańców będzie mu trudno cokolwiek we wsi zmienić a „sołtysowe pomysły” pozostaną jedynie marzeniami. Jedynie razem i w zgodzie.

Przykładów owocnego sołtysowania i pomocy wsi, u nas także nie brakuje. Spójrzmy chociażby na Obierwię, Olszewkę, Płoszyce, Szafarczyska, Aleksandrowo, Siemnochę, Nasiadki, czy małe Gąski i  Szkwę.  Wioski żyją, integrują się, rozkwitają, mają potencjał, mieszkańcy czują się tam u siebie. Wszędzie zawsze jest coś jeszcze do zrobienia. I dobrze, że tak jest. Bo marazm i stagnacja to cofanie się w tył – społeczne umieranie, a tego chyba żaden sołtys nie chce. Pracujmy więc razem dla naszego dziś i jutra.