Czas samorządowy od 1989 roku pokazuje, iż wspólnota ma przyszłość, a jej podstawą jest dialog z obywatelami. Jeśli jest dialog to jest i wspólnota. Dialog na różne tematy i problemy. Wspólnota opiera się na dialogu, na wymianie argumentów, a nie ciosów, to rozmowa równych i dojrzałych ludzi. Bez dialogu z mieszkańcami wspólnota umiera, a w jej miejsce wkracza dyktat.
Samorząd to wspólnota obywateli, którzy szanują siebie, słuchają, wymieniają argumentami i w oparciu o nie są rozwiązywane konflikty. Tolerancja równość, różnorodność to nieodłączne elementy tej wspólnoty – społeczeństwa obywatelskiego. Nieustannie uczmy się tego. Prawdziwe wartości stanowią więc jej spoiwo.
Głuche skrzynki e-mailowe samorządowców, stwierdzenia ”nie bo nie’, pozorne konsultacje społeczne, słuchanie a nie słyszenie mieszkańców, brak społecznych ciał doradczych w samorządach, ręczne sterowanie życiem wspólnoty, to tylko niektóre przejawy braku dialogu w samorządach. A jak jest u nas? Pytanie pozostaje bez konkretnej odpowiedzi i do indywidualnej oceny.
