„…Co dwa tygodnie w naszym domu pieczono chleb na blachach. Nad wieczorem matka przynosiła ze strychu dzieżę, rozrabiała pozostawiony zakwas, rano dodawała ciepłej wody, dosypywała mąkę, gotowane ziemniaki i rękami wyrabiała ciasto.Ciężka to musiała być praca, zmęczenie widać było na twarzy. Chleb był smaczny i w ogóle się nie kruszył. Piekło go się w piekarniku opalanym drewnem.. Pełno żaru i węgli. W te węgle matka kładła kartofle, które po upieczeniu z surową kapustą bardzo nam smakowały…” – cyt. ze wspomnień Henryka Dąbrowskiego rodaka z Dąbrówki .
