Od zarania dziejów ludzkości zarazy, pomory, epidemie są co jakiś czas. Człowiek zmagał się z nimi nieustannie. Dziaj covid-19 zbiera swe owoce. Czuć je i miejscach odległych od większych skupisk ludności. Różnorodne ograniczenia, zawirowania, izolacja, natłok informacji, protesty, maseczki i zgony. Tych ostatnich statystycznie jest ich dużo więcej. Odchodzimy na drugą stronę życia, jakoś w inny sposób. Coś niepokojącego dzieje się w nas samych. Zamykamy się, izolujemy, boimy się. Nasza wspólnota międzyludzka rozpada się niezauważalnie. Stajemy się drobną, nieistotną cząstką jednej wielkiej covidowskiej machiny światowej. Pod pretekstem pandemii daje się zauważyć usankcjonowanie wielu dziwnych zachowań i decyzji. Czy, pomimo głoszonych w wielu miejscach szczytnych hasel, liczy się bardziej człowiek, czy mamona? Odkąd fenicjanie wynależli pieniądze, odpowiedź czasem jest smutna i boli. Nie pozwólmy na utratę w tym trudnym czasie chociażby odrobiny człowieczeństwa.
