Pismo dla biednego ludu „Biedaczek”, z dn. 03.08.1849 nr 5 R.II wydawany w Toruniu, przynosi taki oto wiersz o doli Kurpiów, który uciemiężony nie poddawał się, nieustannie szukał wyjścia, tęksknił za byciem wolnym, dopinał swego i miał swoją godność. Godność, której nikt nigdy nie był i nie jest w stanie mu odebrać. Pomimo niewoli, nie dał sobie zamknąć ust, mówił inaczej. Brak dostępu do wykształcenia pozwalał mu jednak myśleć i widzieć, bo czuł Puszczę swoją matkę – żywicielkę. Surowo karał tych, którzy krzywdzili innych, a zwłaszcza wdowy i sieroty. Był zawszy wierny Bogu i Ojczyźnie. Miał swoje przywary, ale dom u niego zawsze stał otworem dla brata w potrzebie. Kurpie, obok Górali byli najbardziej jednolitą grupą społeczną i kulturową.
