Dzień 3 maja jest Świętem Konstytucji 3 maja z 1791 roku, to tzw. Narodowe Święto Trzeciego Maja. Święto Konstytucji zostało ustanowione w 1919, przywrócono je po okresie PRL w 1990. 3 maja to oficjalne święto państwowe.
Powszechnie przyjmuje się, że Konstytucja 3 maja była pierwszą w Europie i drugą na świecie (po konstytucji amerykańskiej z 1787 r.) spisaną konstytucją. Konstytucja 3 Maja 1791 r. została uchwalona przez Sejm Wielki, zwany również Czteroletnim. Była to najważniejsza reforma tego Sejmu. Autorami konstytucji był król Stanisław August Poniatowski, Ignacy Potocki oraz Hugo Kołłątaj. Konstytucja była Ustawą Rządową – regulowała prawa i obowiązki ogółu mieszkańców oraz zasady organizacji władzy państwowej.
3 maja obchodzone jest także święto kościelne. W kościele katolickim w Polsce 3 maja to Święto Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Poczytajmy więc nieco:
Poniżej fragment artykułu „Lwów w hołdzie Majświętszej Mannie Maryi” z czasopisma Cześć Maryi R XVII nr 8 z dnia 06.04.1939. odnoszący się do źródeł kultu NMP Królowej Polski.
„Sernper fidelis” ło napis na herbie miasta, które zawsze było wierne Kościołowi Kat. i swej Ojczyźnie, które było twierdzę kulturalną i obronną na wschodnich kresach państwa polskiego. — We Lwowie bowiem krzyżowały się różne prądy cywilizacyjne, różni ludzie wykuwali przyszłość Ziemi Czerwieńskiej i Lwowa pod względem kulturalnym i gospodarczym. Wśród misyj kulturalnych w pierwszym rzędzie wysuwa się praca Kościoła katolickiego. Latynizm i kultura łacińska, tkwiąca korzeniami w starożytności helleńsko-rzymskiej, wnosiła na te tereny nowe wartości w sterze życia umysłowego i kulturalnego. Kościół reprezentował tu też czynnik polityczny, uzupełniając się z żołnierzem Kre[1]sów Wschodnich. Kapłan utwierdzał to, co zdobywał żołnierz. Kościół był dźwignią, która kierowała zarówno życiem zbiorowym miasta, jak i życiem jednostki lwowskiej. Toteż miasto otrzymało zasłużoną nazwę „urbs catholicissima”. Lwów żywił zawsze gorący kult dla Matki Najśw. Darzył Ją zawsze największą czcią, a w Jej postaci i w ogóle religijnej idei Matki Boskiej widział wcielenie wszelkich cnót moralnych. Pod wezwaniem Maryi i Jej szczególną opieką bronił wiary i polskości na rubieżach Rzeczypospolitej. Oficjalny kult Matki Bożej, utwierdzony przez czynniki państwowe i kościelne, zrodził się również we Lwowie. Ten moment przełomowy mariańskiego kultu w Polsce to dzień 1 kwietnia 1656 r., w którym to dniu ówczesny król polski Jan Kazimierz obrał w starej, lwowskiej katedrze obrz. łacińskiego, pamiętającej jeszcze czasy XIV wieku, Matkę Boską za „Patronkę Narodu Polskiego” i po raz pierwszy ogłosił Ją „Królową Polski”. W kilka dni później, bawiący podówczas we Lwowie, nuncjusz papieski Piotr Vido, odprawiając nabożeństwo w kościele OO. Jezuitów, na prośbę króla dodał do zwyczajnej litanii loretańskiej wezwanie „Regina Poloniae ora pro nobis”. Również i dalsze dzieje oficjalnego kultu mariańskiego w Polsce wiążą się prze[1]ważnie ze Lwowem. Jeszcze jednym doniosłym faktem był wielki, krajowy kongres mariański, który odbył się we Lwowie dnia 29 września 1904 r., staraniem ks. arcybiskupa dr Józefa Bilczewskiego, w 50 rocznicę ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najśw. Maryi Panny. W tym dniu ks. arcybiskup odczytał ponownie na rynku lwowskim słowa ślubowania Jana Kazimierza, obierając ponownie Matkę Najświętszą za Patronkę i Królowę Narodu Polskiego. Dzięki też staraniom ks. arcybiskupa Bilczewskiego, papież Pius X wydał 25 listopada 1908 r. dekret, w którym pozwolił obchodzić święto „Królowej Korony Polskiej” w całej archidiecezji lwowskiej corocznie w każdą pierwszą niedzielę miesiąca maja. Zwyczaj dodawania do litanii loretańskiej słów: „Królowo Korony Polskiej” przyznany oficjalnym dekretem z 1908 r. diecezji lwowskiej, rozszerzył papież Benedykt XV dnia 14 stycznia 1920 r. na całą Polskę. I znowu 12 października 1923 r. papież Pius XI ustalił święto kościelne „Królowej Korony Polskiej” w dniu 3 maja każdego roku. W ten sposób kult mariański, tkwiący głęboko w psychice narodu polskiego i narastający z pochodem wieków, uzyskał prawną sankcję władzy kościelnej po odzyskaniu przez naród polski niepodległości państwowej. Symbol wiekowej miłości i kultu dla Tej, która jest naszą Orędowniczką i Pośredniczką, przejawia się też w fakcie, że Jej uroczystość obchodzimy w dzień święta narodowego i państwowego, w dzień święta tego narodu, którego jest Królową. Tę miłość do Niej i swój głęboki katolicyzm za[1]manifestowało też ostatnie pokolenie żołnierzy Lwowa: Związek Obrońców Lwowa uroczystością wotywną z dnia 3 maja 1938 r. w kościele M. B. Ostrobramskiej na górnym Łyczakowie.”
