Dzisiejsza uroczystość Bożego Ciała skłania do pewnego rodzaju refleksji odnośnie zaniechanej nieco tradycji oddawania czci realnie obecnemu w Najświętszym Sakramencie Jezusowi Chrystusowi, także poprzez odświętne przystrojenie naszych domów. To zarówno wyraz publicznego przyznania się do Wiary, jak i okazja do rodzinnego spędzenia czasu.
W wielu miejscach Polski zachował się zwyczaj dekorowania domów, tras którymi idą tzw. procesje fatimskie czy procesje z okazji uroczystości Bożego Ciała. Wywieszamy wówczas flagi, święte obrazy, krzyże, różańce, świece, a to wszystko przyozdobione znakomitymi obrusami i pięknymi kwiatami. Niekiedy są to prawdziwe dzieła sztuki.
Procesje Bożego Ciała często przechodzą pod naszymi oknami, uzmysławiają nam, iż Syn Boży jest z nami „przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. To wydarzenie, którego głębi sensu i znaczenia nigdy na tym świecie nie pojmiemy. Ale podczas procesji czujemy, że dzieje się coś, co – choć niepojęte – jest wzniosłe, wspaniałe, zachwycające.
Tym samym chcemy przyozdobić domostwa tym, co najlepsze i pokazania zagrody, którą On widzieć przychodzi, w najlepszym świetle – ale też bez fałszywego ulepszania. W końcu Chrystus Pan zna nasze serce i wie, jak się Jego dzieciom powodzi. Róbmy to w miarę możliwości – razem, wspólnie, całą rodziną. Niech zaproszenie w nasze progi Chrystusa dokonujące się poprzez ozdabianie domu oznacza autentyczne zaproszenie Go do naszych serc.
Jednocześnie w ten sposób sprawimy, że piękna tradycja pozostanie żywa, zamiast stać się kulturowym skansenem istotnym wyłącznie dla pokolenia dziadków. Tradycja nie ma bowiem większej szansy na przetrwanie, zarówno jeśli nie jest znana młodym pokoleniom – jeśli wnukowie jedynie z boku patrzą na to, co robią seniorzy – jak i wtedy, gdy zaczyna być pusta, gdy traci swoją realną treść. Samo przystrojenie domu, choćby najpiękniejsze, staje się wyłącznie folklorem, na którym co niektórzy próbują się czasem jedynie wybić, czy pokazać.
