„Gdy panuje epidemia lub innego rodzaju powszechna jaka klęska, procesyja taka odbywa się w pole lub na drogi krzyżowe i tam stanąwszy, całe zgromadzenie słucha pobożnie ewangelii przez promotora włościanina czytanej, a następnie kazania lub nauki duchownej tegoż; poczem wszyscy składają na to miejsce po gałązce drzewa lub inne drobne przedmioty, i to zowią zakopaniem ewangielii, przez co miejsce to uważa się za poświęcone i odbierając cześć religijną, służy przez czas niejaki za stacyę kompanii pobożnej, aż nim inne na ten cel miejsce wybrane nie będzie.“ – cyt. Kolberg Oskar: Mazowsze: obraz etnograficzny, T.4. Mazowsze stare. Mazury, Kurpie, s. 64-65
