W ostatnim czasie coraz modniejsze stają się przeróżne pikniki nazywane „świętami”: kukurydzy, ziemniaka, jagody, barci, lasu etc. Świętowanie jest naturalną skłonnością człowieka i korelatem życia społecznego, a święto trwałym elementem kultury.
Wikipedia podaje:
Święto – ogólne określenie szczególnych dni lub dłuższych okresów powtarzających się regularnie co rok. Święto to dzień, w którym obchodzi się uroczystości religijne lub państwowe, to nadzwyczajne wydarzenie.
Pracować, modlić się, myśleć, studiować, tworzyć wspaniałe dzieła arty-styczne można samotnie — w pojedynkę, świętować — tylko z kimś. Świętowanie jest działaniem zbiorowym, wymaga obecności innych osób, wspólnego uczestniczenia w tym, na co święto ukierunkowuje i w czym się ono wyraża. Świętowaniu towarzyszą wspólnie uznawane wartości, wspólnie wypowiadane słowa, wspólnie używane przedmioty, wspólnie wykonywane czynności, wspólne przeżycia. Święto jest instytucją społeczną
Święto nadaje sens życiu jednostkowemu i społecznemu. Zbliża ono ludzi, stymuluje twórczość, łączy pokolenia, jest czasem spotęgowanej radości i podłożem przeżyć, pomaga rozładować napięcia, przełamać konflikty, przetrwać trudny czas. Ma ono wspólny cel, wspólną intencje – okazje . Wymaga więc stosownego daru, odpowiedniego organizatora i przygotowania. Im więcej osób bierze w tym udział, tym lepiej, tym większa jest siła integracyjna święta. Niezbędne jest też aktywne uczestnictwo wszystkich biorących udział w świętowaniu i to we wszystkich jego przejawach.
Obecnie obserwuje się proces desakralizacji świąt religijnych. Dlatego też, nazywanie różnego rodzaju pikników świętami może rodzić pewne niebezpieczeństwo, o czym już wiele lat temu wspominał abp. Romuald Jałbrzykowski (1876 – 1955) – nasz diecezjalny Pasterz.
