„…W Dzień Zaduszny odbyła się żałobna procesja z chorągwiami, krzyżami i świecami. Na niektórych grobach, szczególnie tych starych, nie było nikogo. Zapomniano o nich na zawsze. A one jak gdyby wiedziały o tym, zapadały się coraz bardziej pod ziemie nikomu nie przeszkadzając. Liście i kolki starannie wygrabiono i wyniesiono na kupę przed cmentarz-...” – cyt. Henryk Dąbrowski „Drogami Kurpiowszczyzny, Rozogi 1997, s. 313-314.
