W nazewnictwie prawa kościelnego: „Patron to święty lub święta, którzy na podstawie starożytnej tradycji lub mocą uzasadnionego wyboru odbierają cześć albo od całej wspólnoty kościelnej, albo od wiernych jednego miasta, diecezji, parafii, czy nawet tylko od grupy wiernych. Kanon 515 Kodeksu Prawa Kanonicznego obejmuje również kwestię nadawania tytułu nowej parafii. Z praktyki wiadomo, że przy określaniu patrona bierze się pod uwagę kilka czynników, np: historyczny związek postaci z danym miejscem (święty pochodzi z tego terenu), silnie rozwinięty kult danego świętego w tym określonym miejscu, związek tej postaci z grupą społeczną czy zawodową zamieszkującą dane terytorium (np. św. Barbara na Śląsku), nadanie tytułu może być też związane z upamiętnieniem jakiegoś ważnego wydarzenia lub ma na celu podkreślenie jakiegoś szczególnego związku wspólnoty ludzi z danym patronem. Również tytuł nadaje się dla zaakcentowania jakiejś prawdy wiary czy przymiotu Bożego (parafia „Opatrzności Bożej”; parafia „Bożego Miłosierdzia”) co ma zachęcić m.in. do medytacji nad tą prawdą.
I tak dla parafii pw. św. Anny w Dąbrówce k. Ostrołęki pomocne ku temu mogą być modlitwy do św. Anny, które odnajdujemy m.in. na stronie
http://www.swanna.mojeledziny.pl/parafiaa/nasza-patronka/modlitwy/
Tak dla przykładu jedna z nich:
MODLITWA DO ŚW. ANNY
Do ciebie się uciekam, o niebieska pocieszycielko strapionych! Przed twoim obrazem, przed którym już tylu ludzi doznało pociechy i pomocy, podnoszę z ufnością oczy moje do ciebie, jak dziecię do swojej najdobrotiwszej matki. Racz mi się osobliwie teraz pokazać jako troskliwa matka i zanieś moje westchnienia przed tron laski niebieskiego Wnuka twego, tam wspieraj prośby i błagania moje i przyczyńże się ty za mną nędznym żebrakiem i módl się za mnie, gdyż moje modlitwy są niegodne być wysłuchane przed Boskim Majestatem! Ach przybądź mi na pomoc w tej mojej potrzebie i uproś mi u Wnuka twego ową łaskę, o którą upraszam (wymień łaskę o którą prosisz). O miła i łaskawa Matko Anno! Zlituj się nad biednym (ą) grzesznikiem (cą) i przyczyń się za mną przed tronem Boskiego miłosierdzia, pokaż mi teraz twoje macierzyńskie serce w owej potrzebie. W tobie pokładam mą nadzieję, o Anno święta, pocieszycielko strapionych, ucieczko wszystkich udręczonych; nie daj, aby moja nadzieja była daremna. O Matko pięknej miłości, o pośredniczko moja, o orędowniczko moja, o pomocniczko moja, zwróć twoje miłosierne oczy na mnie, nachyl się łaskawie do wzdychań i próśb moich i dopomóż mi w tej potrzebie, w tym utrapieniu, abym był (a) od wszelkiego złego uwolniony (a) albo przynajmniej doznał (a) ulgi i pociechy.
Chciałby jednak Pan Bóg wszechmogący inaczej rozporządzić, nie miałoby to służyć na Jego chwałę i moje wieczne zbawienie, gdybym od tego cierpienia był uwolniony (a), wtenczas uproś mi, o Matko miłosierna, u Wnuka twego Boskiego tę laskę, abym krzyż cierpliwie nosił i zupełnie się poddając Boskiej woli, mógł (a) powiedzieć: Ojcze! nie moja, lecz Twoja święta wola niech się stanie! O Anno święta! Ty jesteś wspomożeniem wiernych, proś więc za wszystkich utrapionych chrześcijan, którzy twej pomocy potrzebują, a osobliwie za wszystkich w tej chwili konających, aby doznali łaski Boskiej i szczęśliwej śmierci i też w niebie z tobą Boga na wieki chwalili. – Polecam także twojej macierzyńskiej opiece, chociaż niegodny (a) wysłuchania, wszystkich tych, którzy się mej modlitwie polecali. Bądź im także ucieczką w ich potrzebach i wyjednaj im Boskiej pomocy we wszystkich ich życzeniach. O Matko święta, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę naszej śmierci. Amen.
