Z początkiem człowieka wiąże się nierozerwalnie jego koniec. Podczas obrzędów pogrzebowych kapłan rzuca grudkę ziemi na trumnę zmarłego mówiąc: „Pulvis es et in pulverem reverteris. – Prochem jesteś i w proch się obrócisz, ale Pan cię wskrzesi w dniu ostatecznym. Żyj w pokoju”. To wyraz nicości ludzkiego ciała i wiara w życie wieczne.
Po włożeniu do grobu trumny jest też zwyczaj rzucania na nią grudki ziemi przez uczestników pogrzebu. Jest to zwyczaj sięgający czasów zamierzchłych. Uważano, że gdy grudka ziemi uderza o trumnę, dusza nieboszczyka ulatuje w zaświaty. W tym momencie zmarły przestaje odczuwać, widzieć i na zawsze odchodzi ze świata rzeczywistego. To symboliczne pożegnanie ze zmarłym, wyrażające nadzieję , iż ziemia nie będzie mu ciążyła
