Gest pokoju praktykowany był już wśród pierwszych chrześcijan, którzy podczas liturgii wyrażali sobie wzajemną miłość poprzez pocałunek pokoju. Było to ścisłe wypełnianie słów Chrystusa: Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! (Mt 5, 23-24).
W czasie każdej niedzielnej Mszy świętej, następuje moment, w którym trzeba przekazać sobie znak pokoju. Dokument Episkopatu Polski w pkt 33 tak określają przekazywanie znaku pokoju: „Znakiem pokoju jest ukłon w stron najbliżej stojących uczestników Mszy świętej lub podanie im ręki. Ten gest wykonuje się w milczeniu lub wypowiada słowa: „Pokój Pański niech zawsze będzie z tobą” albo: „Pokój z tobą” , na co przyjmujący odpowiada: Amen. Należy jednak zachować jednolitość znaku w danym zgromadzeniu (zob. OWMR 42).
Nie wolno używać formuły: „Pokój nam wszystkim”
