Strój ludowy – ubiór wyrażający tożsamość z odniesieniem do regionu geograficznego lub okresu w historii; może też odnosić się do statusu socjalnego, małżeńskiego lub religijnego. Najczęściej spotykany w dwóch odmianach: codziennej i odświętnej.Kurpiowski strój ludowy to także element regionalnego dziedzictwa kulturowego.
Skromny i pozbawiony ozdób – taki był męski strój na Kurpiach. Na głowie: czapki rogatywki, plecione z korzeni sosnowych kapelusze z lakierowanymi daszkami. Latem- czapka maciejówka. Na owinięte stopy wkładano chodaki, lub świadczące o zamożności buty z cholewami. Najkosztowniejszą częścią męskiej garderoby była brązowa sukmana, a zimą barani kożuch z kołnierzem z czarnego runa owczego. Nie zapominajmy o gadżetach. Uzupełnieniem stroju kurpiowskich bartników, pszczelarzy i rolników były eleganckie rzeźbione dębowe kije, brzozowe lub bursztynowe fajki, stylowe tabakierki z rogu, i torba z borsuczej skóry.
Kiecka w kratę lub poziome pasy, białe koszule zdobione koronkami, grube wełniane chusty zarzucone na ramiona i watowany płaszcz, tzw angierka- to z kolei znak rozpoczawczy odświętnych dam na Kurpiach. Szyku dodawały im prawdziwe paciorki korali z medalem monety lub krzyżyk
Typowym tylko dla tego regionu nakryciem głowy dziewcząt były czółka, kobiety zamężne natomiast używały oryginalnie wywiązywanych chustek, które – niezależnie od stanu cywilnego – zakładano na włosy splecione w dwa warkocze. Kurpianki nosiły koszule z lnianych tkanin samodziałowych, a na nie gorsety lub kaftany (pod te ostatnie, zamiast koszuli, zakładano niekiedy przodziki) oraz spódnice osłonięte w przedniej części zapaskami. Gorsety pierwotnie były elementem odzieży panien, z czasem zaczęły je nosić także i mężatki, natomiast kaftany używane były przede wszystkim przez niewiasty starsze. Spódnice były szerokie i sięgały prawie do kostek, zakładano na nie zapaski z pasiastych tkanin samodziałowych lub białego płótna (te ostatnie zdobiły wstawki z koronki szydełkowej lub kolorowe hafty). Podobnie jak w innych regionach Polski centralnej noszono tu zapaski naramienne i duże chusty, pełniące rolę odzieży wierzchniej. Tradycyjne obuwie to plecione z łyka łapcie (kurpie) i chodaki, identyczne jak te noszone przez mężczyzn. Oprócz nich Kurpianki używały także różnorodnego obuwia szytego z sukna i innych tkanin. Najbardziej jednak ceniły sobie sznurowane buty skórzane na niewielkim obcasie. Uzupełnienie stroju stanowiła biżuteria z lokalnego bursztynu kopalnego.
W ubiorze Kurpia rolnika, bartnika i pszczelarza dominowała barwa brązowa, a na jego wykonanie przeznaczano przede wszystkim tkaniny samodziałowe oraz surowce, których dostarczały puszcza i gospodarstwo. Najpowszechniej mężczyźni nosili kapelusze wojłokowe i czapki rogatywki, chociaż używali także kapeluszy plecionych z odpowiednio spreparowanych korzeni sosnowych, maciejówek z lakierowanym daszkiem i czapek futrzanych o stożkowatym kształcie. Koszule z lnianego płótna samodziałowego o kroju przyramkowym noszono wpuszczane w spodnie, najczęściej także lniane, zimą – sukienne. Na koszule zakładano czerwone lub granatowe kaftany i brązowe sukmany. Stopy, po owinięciu onucą, obuwano w łapcie, zwane też kurpiami, chodaki lub, będące świadectwem zamożności, buty z cholewami. Uzupełnieniem stroju były laski (kije robione z drewna jałowcowego lub dębowego o rączkach samorodnie wygiętych lub rzeźbionych), fajki (fefki z drewna brzozowego z cybuchem bursztynowym, rogowym lub drewnianym, niekiedy całe bursztynowe), krzesiwo, tabakierki (z rogu, kości, drewna, bursztynu) i torba skórzana (wykonana ze skóry borsuczej lub cielęcej, z sierścią po stronie wierzchniej).
https://strojeludowe.net/
