„…Patrząc na zainteresowania pisarsko – badawcze Henryka Dąbrowskiego nie jedno zastanawia. M.in. od wielu lat pozostaje osamotniony w swoich pasjach. Nikt go nie wspiera i nie pomaga. A jednak nie ustaje w wysiłkach. Obecnie pisze dalszy – trzeci tom powieści „Drogami Kurpiowszczyzny i Mazur”. Z pewnością te piękne i pożyteczne pasje należałoby wesprzeć poprzez wydanie wspomnianej powieści. Niewątpliwie wzbogaciłaby ona piśmiennictwo Kurpiowszczyzny. Niestety, wspomnienia Henryka Dąbrowskiego pozostają ciągle w maszynopisie, są nieznane w regionie. Wielka to szkoda, że tak się dzieje. W ten sposób zatracamy historię swojej małej – Kurpiowskiej ojczyzny” – cyt. Stanisław Pajka „Pisarz i poeta Kurpiowszczyzny”,[w] Zeszyty Naukowe Ostrołęckiego Towarzystwa Naukowego 10 /1996/ s.71.
Tak Stanisław Pajka pisał o pięknym dziele swego kolegi Henryka Dąbrowskiego zatytułowanego „Drogami Kurpiowszczyzny”. To bezcenne dzieło niestety nadal pozostaje w formie maszynopisu „W tych wspomnieniach odnajdujemy bezcenne opisy zwyczajów, obrzędów i dziejów jego rodzinne wsi Dąbrówki. Poznajemy z bliska nędze i zacofanie kurpiowskiej wsi tak na przykład dzięki opowieści Henryka Dąbrowskiego poznajemy z bliska zacofanie i nędzę Kurpiowskiej wsi, dawne jej zwyczaje, obrzędy, religijność, kampanię wrześniową, lata okupacji, terror hitlerowski, ruch oporu, okres powojenny po 1945 roku ze wszystkimi jego bardzo złożonymi konsekwencjami, jak np. organizowanie się nowego ładu społeczno-politycznego, reakcje i postawy ludności kurpiowskiej wobec PRL, migracje ludności „na zachód” – s.70.
