Przypatrzmy się zdjęciu obok.Niby zwykłe, ale jakże wymowne i bogate w treść, zwłaszcza w dobie procesu starzenia się naszego społeczeństwa. Zostawmy na boku wszelkie rozwiązania systemowe, prawne i luźne wywody. Nasi rodzice dali nam to co mieli najważniejszego i najlepszego, dali to wszystko co byli w stanie dać. Chronili nas, opiekowali się nami, dbali o nasze potrzeby materialne, duchowe, społeczne, emocjonalne, kulturowe etc. Może czasem czynili to nie do końca najlepiej, ale nie ma przecież ludzi idealnych. Kiedy już jesteśmy dorośli, a nasi rodzice potrzebują naszej pomocy, nie zapominajmy o nich. To czas, kiedy role się odwracają i nikt i nic nie zwalnia nas z troski o nich. Nie wstydźmy się ich i tego, że są starzy, schorowani, może czasem dziecinni itp. Dajmy im swoją opiekę, schronienie, dom, pomoc, miłość itp.Czyńmy to na codziennie, nie od święta. Czasem wystarczy prosty gest, telefon, rozmowa,wysłuchanie, zrobienie zakupów, wykupienie leków. Gromadźmy w ten sposób swe biblijne skarby. Róbmy tak, jak sami chcielibyśmy, aby robiono to wobec nas. W ten sposób uczymy nasze dzieci ich powinności wobec nas.
