Gospodarność – cecha czegoś, co świadczy o tym, że ktoś dobrze zarządza własnym lub powierzonym mieniem lub terenem. Przejawia się w racjonalnej działalności, czyli działalności oszczędnej i przemyślanej. Czy ona jest społeczeństwu potrzebna? Widoczna w społeczeństwie apatia, obojętność, wycofanie, oczekiwanie na to że zrobi to ktoś inny lu też społeczny lęk, obawa, skrywanie się za kogoś innego itp może skłaniać do tezy, iż m.in. tego rodzaju potrzeba społecznie nie jest potrzebna. Urzędnicy powinni więc bez oporów wydawać społeczne fundusze /nasze funduszu/ i to bez żadnych skrupułów. Odpowiedzialność bowiem ponoszą jedynie zwykli mieszkańcy. Po co się więc narażać, wychylać, to i tak nic nie da. Ci, którzy odważą się coś tam wskazać wcześnie lub później, w taki czy inny sposób poczują owoce swej społecznej postawy, postawy nie spełniającej wymogów i oczekiwań urzędu. Przykładów na to nie brakuje. Przemierzający tereny naszej gminy z łatwością zauważyć można wiele „dobrych” przykładów gospodarności. Chociażby tuż przy wjeździe do Lelisa od strony Durlas, kolejny raz uschły krzewy posadzone na żółtym piasku. Nasadzona zieleń uschła przecież nie tylko w tym miejscu. Ośrodek Etnograficzny w Lelisie to także niekwestionowany przykład gospodarności rozumianej inaczej. Ale cóż, a kto bogatemu zabrani tak czynić? Jednak wołanie na pustyni boli Skoro tylko jednostki to i owo zauważają, a teoretycznie większość ma rację, to w jakim celu i dla kogo się spalać? Niechaj dalej trwa ta droga donikąd. A wiadomym jest, iż ci którym daliśmy władzę, patrzą niełaskawym okiem na rozsądek społeczny i tak zawsze mają rację. Tak się im przynajmniej wydaje.
