Podczas imprezy Kurpśe w kómpańïjï zorganizowanej przez Związek Kurpiów w dniu 13.06.2025 r. w gronie zaproszonych gości była rodzina państwa Zysków Danuty i Jana z Dubnicy Kurpiowskiej. Ojciec Pana Jana pochodził z wioski Wyk gm. Zbójna. Miał na imię Faustyn. Zginął on w maju 1948 roku. Jego śmierć upamiętnia pamiątkowa tablica na głazie przy drodze prowadzącej z Kuścińców do Dubnicy. Głaz ten upamiętnia narzuconą przez aliantów w latach 1944-1948 granicę między Polską a ZSRR. Na tej tablicy są też słowa związane z Faustynem Zyśk. Brzmią one: „został uprowadzony z własnego gospodarstwa przez sowieckich żołnierzy i zamordowany w Rosji”. Miejsce pochówku pozostaje nieznane.
Tym szczególnym Kurpiom, miałem przyjemność przekazać książkę Wieś i Parafia Dąbrówka. Nasze dziedzictwo…, której autorem jest mieszkaniec Dąbrówki Krzysztof Bulak. Mamy nadzieję, iż dobrze posłuży one potomkom mieszkańców ziemi kurpiowskiej. Może kiedyś zawitają oni do niezwykłego miejsca na Kurpiach – wioski zwanej Dąbrówka?
Dubnica Kurpiowska to mała wieś leżąca na dzisiejszej granicy polsko-białoruskiej założona blisko 100 lat temu przez osadników z Kurpi. Dziś administracyjnie Dubnica Kurpiowska to kolonia wsi Wołyńce w gminie Kuźnica, w powiecie sokólskim, w województwie podlaskim. W 1929 roku w Dubnicy osadzili się mieszkańcy Kurpiowszczyzny. Władze Polski międzywojennej postanowiły zagospodarować wielkie obszary nieużytków, zwanych wówczas jeszcze Dubnicą, osadnikami z przeludnionej Kurpiowszczyzny. W 1944 roku Dubnica znalazła się na terenie ZSRR, a po korekcie granicy w 1948 roku znów, po części, wróciła do Polski. W tym czasie – jak pisze Krzysztof Pawłowski – odnotowano przypadki wywózek na Sybir w ramach represji władz sowieckich. Przecięta granicą na pół osada stopniowo się wyludniała. W czasie drugiej wojny światowej przez Kuźnicę dwukrotnie przechodził front i osada dwukrotnie płonęła, a ludność została zdziesiątkowana. W samej Dubnicy stoi pomnik upamiętniający osadnictwo kurpiowskie. Dzisiaj w Dubnicy Kurpiowskiej stoi sześć domów, w tym trzy zamieszkałe, jednak jej mieszkańcy posiadają meldunek m.in. w pobliskich Wołyńcach. O miejscowości nie informuje też żaden znak drogowy. Istnieje więc tylko teoretycznie, na mapie
