Mimo nader bardzo trudnych warunków egzystencji Kurpie, i młodzi, i starzy, lubili zabawy i muzykę, byli weseli, roztańczeni i rozśpiewani. Głośne, skoczne i barwne były wesela kurpiowskie. Mężczyźni grali na skrzypcach, basetli, klarnecie, bębenku z dzwoneczkami, chłopcy na fujarce. Do tańca byli „ochotni”. Najchętniej wówczas tańczono poloneza kurpiowskiego, fafura /wbrew nazwie tańczonego szybko/, obertasa, polkę i wyrwasów”, urozmaicając dynamiczny taniec „pohukiwaniem” – por. Adam Chętnik „Kurpie”
