Dla dobra społecznego – „dziedzictwu, któremu na imię Polska”. 10 czerwca 1979 roku na krakowskich Błoniach padły znamienne słowa, które dziś mają status duchowego testamentu św. Jana Pawła II. Karol Wojtyła z wielką troską, niejednokrotnie nie będąc słuchanym, nawoływał i ostrzegał przed zagrożeniami płynącymi z relatywizmu, egoizmu oraz myleniem wolności z samowolą. Konsekwencje lekceważenia tych ostrzeżeń odciskają się wyraźnie na życiu rodzin oraz życiu publicznym.
W poniższych słowach Jan Paweł II wskazał znaczenie i konieczność rozwoju człowieka jako osoby i członka wspólnoty, w oparciu o historię własnego życia, historię swojej rodziny, swojej wspólnoty lokalnej oraz o tradycję narodu, z którego wyrasta.
„Zanim stąd odejdę, proszę Was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię Polska raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją, miłością (…) abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się i nie zniechęcili, abyście nie podcinali sami tych korzeni z których wyrastamy”.
Czytajmy wciąż na nowo ten testament naszego rodaka.
