1 maja – dawniej i dziś

Święto Pracy, inaczej Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy, obchodzone jest od ponad wieku w wielu krajach świata. Po raz pierwszy świętowano je w 1890 roku m.in. w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Belgii i Francji. Organizowane w tym dniu demonstracje i strajki przyczyniły się do radykalizacji ruchów robotniczych. Początkowo były one nielegalne, z czasem zostały w wielu krajach oficjalnie uznane. Tego dnia Kościół wspomina też patrona ludzi pracy – św. Józefa, rzemieślnika.

Tradycja polska tego święta sięga terenów zaboru rosyjskiego. Żyrardów i Łódź to miasta gdzie po raz pierwszy doszło w 1891 r. do starć z wojskiem oraz do represji władz carskich. Pierwsze pochody i strajki organizował II Proletariat i Związek Robotników Polskich.

Dzień 1 Maja wszedł do tradycji polskiego ruchu socjalistycznego, ale później został zawłaszczony przez komunistów, jako święto państwowe.. W okresie PRL uroczystości obowiązkowo odbywały się w całym kraju. Na trybunach ustawiało się całe kierownictwo partyjno-rządowe, a całe przebieg manifestacji, był dokładnie reżyserowany. Wędrowali robotnicy, lekarze, studenci i uczniowie. Wywieszanie flag było urzędowym obowiązkiem.

Lata 80 XX wieku, to czas, kiedy niezależne od władz pochody i manifestacje organizowała w tym dniu solidarnościowa opozycja. Manifestacje te, były siłą rozbijane przez milicję, niejednokrotnie też dochodziło do starć z ZOMO. Uczestników demonstracji dotykały aresztowania i różnego rodzaju represje.