„Jak dziś Kurpie żyją? Przede wszystkiem pracują na roli, ulepszają swe gospodarstwa, zakładają maślarnie i kółka rolnicze, zajmują się też ciesielstwem i czasem handlem. Kurpianki tkają płótna, fartuchy, kilimki i t. p. i sprzedają do miast. Szkół jest coraz więcej, a młodzież coraz częściej posyłają do seminarjów nauczycielskich i mnych zakładów średnich. W Nowogrodzie n/Narwią powstało muzeum kurpiowskie, które ma parę tysięcy przedmiotów, odtwarzających przyrodę, przeszłość, i sztukę kurpiowską. Jedyna tego rodzaju placówka w tych stronach cierpi z braku poparcia. W Ostrołęce jest szkoła rzemieślnicza, w której kształci się paruset chłopców na kowali, ślusarzy, mechaników i t. p. P o d Przasnyszem jest szkoła rolnicza. P o przetrzebionych przez Niemców borach (w czasie wojny) dymią terpentyniarnie i smolarnie, chodzą kolejki dojazdowe i autobusy. Puszcza to miejscami, ale już nie taka dzika i głucha, jak dawniej” cyt. Adam Chętnik „Na Kurpiach” w Wieści z Polski, listopad 1929, s.20.
