Lektura Rozporządzeń Kurii Biskupiej w Łomży z dnia 01 czerwca 1935 roku nr 58, str.62 przynosi ciekawy artykuł noszący tytuł „W sprawie obchodów świeckich”. Biskup łomżyński Stanisław Łukomski przypomina wiernym i duchowieństwu zasady używania określenia „święto”. Podobnie jak obecnie, już wówczas określenia tego używano do różnego rodzaju uroczystości świeckich – święto lasu, święto wiosny, święto mleka, święto dziecka, święto Warszawy itp. Owa praktyka według stanowiska Episkopatu Polski z 1934 roku była nadużyciem. Określenie „święto” pochodzi od wyrazu „święty, nadawanego osobom i rzeczom stojącym w stosunku reliijno-nadprzyrodzonym do Boga. Hierarchowie kościelni uważali to za wyraz laicyzacji, a nawet antyreligijnej postawy. Przywoływali obraz rewolucji francuskiej, gdzie w miejsce świąt religijny wprowadzono „święta” rozumu, święta człowieka.
Pasterz diecezji łomżyńskiej stał na stanowisku, że dla świąt świeckich właściwe jest używanie określenia: uroczystości lub dzień. Unikać należy mieszania pojęć i nie mieszać spraw świeckich z religijnymi. Co ma nie umniejszać ich harmonijnej współpracy. Określenie „święto” przysługuje jedynie uroczystościom religijnym. Jeśli w programach lub odezwach użyto by nazwy „święto” duchowni winni odmówić współudziału w ich obchodzie oraz sprawowania oddzielnego nabożeństwa. Jeśli obchody odbywają się w dzień świąteczny, to główne nabożeństwo ma być odprawiono na cześć święta kościelnego. Organizatorzy imprez, wpierw winni uzgodnić z Proboszczem lub Kurią Diecezjalną projektowane nabożeństwa, a dopiero potem podawać je do publicznej wiadomości.
