Skąd ten zwyczaj? Gdzie są jego korzenie i co on oznacza? Na kartach Pisma Świętego odnajdujemy wiele wersów mówiących o tym, że Chrystus błogosławił, rozdawał innym lub sam też sam spożywał pokarmy. Św. Paweł w 1 Liście do Koryntian 10.31 nawołuje: „Przeto czy jecie, ..czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie”. Chrześcijańskim zwyczajem jest także modlitwa nad stołem. „Uczyń znak Krzyża świętego ,gdy jesz i pijesz” – przypomina św. Cyryl.
Błogosławienie pokarmów oznaczana, że są one darem bożym, który spożywamy dla zachowania zdrowia i życia. Zwyczajne błogosławienie pokarmów dokonuje więc każdy wierny, natomiast uroczyste należy do kapłana.
Błogosławienie wielkanocnego Baranka przypomina nam,. Że Chrystus jest naszym Barankiem, który oddał swe życie za nas i dał nam siebie w Najświętszym Sakramencie. Święcenie innych pokarmów czyni się dla radości wiernych, którzy od śniadania rozpoczynają wielkanocne świętowanie.
Istniał dawny rzymski zwyczaj rozpoczynania dnia od uczty. Z przygotowanego na nią jedzenia robiono podarki i rozsyłano je dla potrzebujących. Stąd też zapewne zwyczaj farbowania jaj i upominków świątecznych.
Pobożność chrześcijan poszła dalej i zapragnęła, aby pokarmy na stół wielkanocny było błogosławione uroczyście przez kapłana, więc zanoszono je do swych świątyń gdzie w jej przedsionku były poświęcone.
