„Msze gregoriańskie mają imię swoje od Papieża Grzegorza Wielk.(590—604). Św. Grzegorz, mnich z zakonu benedyktyńskiego, kazał, jak sam mówi, zaspokój duszy w jego klasztorze umarłego mnicha Justusa 30 Mszy św. W 30 po sobie następujących dniach odprawić. Po 30 tej Mszy ukazał się zmarły swojemu bratu Kopiozusowi, który także był zakonnikiem w owym klasztorze i powiedział mu, że jest uwolniony z czyśca. Na mocy tego zdarzenia stało się wkrótce zwyczajem, że czytano 30 Mszy św. Bez przerwy w 30 dniach i nazwano je mszami gregoryańskiemi. Kościół potwierdził ten zwyczaj, a jeszcze 15 marca 1884 r. oświadczyła św. Kongregacya odpustów:
„Ufność wiernych, że odprawianie 30 takzwanych Mszy gregoriańskich ma skutek szczególny, aby uwolnić dusze z czyśca, i że ufność ta nosi znamię pobożności i roztropności i zwyczaj aby Msze to odprawiać, jest przez Kościół uznany” – cyt. Posłaniec niedzielny dla diecezji wrocławskiej nr 20 R.5 1899
