- Rosnąca na skwerku sosna /przy cmentarzu grzebalnym w Dąbrówce/, prawdopodobnie pamięta okres objawień w naszej miejscowości.
- Do dawnej gminy Nasiadki należały m.in. wsie: Rososz, Jazgarka, Klimki, Krobia, Todzia, Sul, Golanka, Grala, Brzozówka, które to w roku 1931 włączono do gminy Dylewo.
- Wioski Dąbrówka i Płoszyce już przed II wojną światową, mogły się poszczycić działaniem swej Ochotniczej Straży Pożarnej. Była to jedna wspólna jednostka obu tych wiosek.
- W 1827 roku w Dąbrówce było 40 domów mieszkalnych i 228 mieszkańców. Roli ornej było mało, a ludność żyła z różnego przemysłu leśnego. Zaś 50 lat później wioska posiadała ok. 470 mieszkańców i 74 chałupy.
- Pod koniec XVIII wieku kult Matki Boskiej w Dąbrówce, która stanowiła wówczas ważny ośrodek religijny – nie oparł się wpływom sekciarzom Mariawitom z Płocka. Mariawici otaczali specjalną czcią obraz Matki boskiej Nieustającej Pomocy, będący w jednym z ołtarzy w Dąbrówce. Mariawici ci, posiadali we wsi Długi Kąt swoją parafię wraz z domem modlitwy.
- W sąsiedniej wiosce Stanisławowie, przed drugą wojną światową, na rzece Szkwa funkcjonował młyn rzeczny. A w rzece tej z łatwością można było złowić raki, szczupaki, płotki i piskorze.
- W latach trzydziestych ubiegłego stulecia w Dąbrówce, przy plebanii, prowadzona była stacja opadowa /meteorologiczna/ posiadająca wodomierz i wiatromierz. Opiekował się nią zakrystian. W tym okresie była działała u nas także Kasa Stefczyka i organizacje stowarzyszeń katolickich: Żywy Różaniec, Zgromadzenie Trzeciego Zakonu, oddział „Strzelca”. Mieścił się tu także Urząd Leśnictwa Dąbrówka – należący do Nadleśnictwa Ostrołęka.
- Jednym z naocznych dowodów cudownych uzdrowień w Dąbrowskim kościele były pozostawiane za ołtarzem kule i szczudła. Wota te, przechowywano na strychu plebanii. Zostały one spalone na początku XX wieku na przykościelnym cmentarzu. Cmentarz ten, był ogrodzony kwadratowym parkanem, a każdym jego rogu stał drewniany krzyż.
- Dawniej dzwonnica kościelna posiadała trzy dzwony, które Rosjanie w czasie I wojny światowej wywieźli do Rosji. Dzwony te, już nigdy z stamtąd nie powróciły. W 1933 staraniem ks. F. Sokołowskiego, sprawiono nowy, ważący 400 kg dzwon.
