W dniu dzisiejszym, z uwagi na fakt, iż mieszkam w miejscu niezwykłym, w Dąbrówce, w wiosce w której Najświętsza Maryja Panna pozostawiła swój ślad, nie sposób nie skreślić kilka słów o wydarzeniach sprzed 104 lat w Fatimie.
Rok 1917. W Europie trwa wojna. W Portugalii władzę sprawuje rząd opanowany przez wrogich Kościołowi masonów. W Rosji za kilka miesięcy rozpocznie się rewolucja bolszewicka, która przyniesie bezbożną ideologię i miliony ofiar. W świecie przemocy i terroru, nadzieja dla ludzkości pojawia się w małej portugalskiej wiosce – Fatima.
Od 13 maja do 13 października 1917 roku Najświętsza Maryja Panna ukazywała się w Fatimie trojgu dzieciom: Łucji. Franciszkowi i Hiacyncie. Objawienia te poprzedziły trzy objawienia się Anioła wiosną 1916 roku. Najświętsza Panna za każdym razem polecała im odmawianie Różańca Świętego i wynagradzanie za obrazy wyrządzane Jej Niepokalanemu Sercu. 13 października dokonał się cud widziany przez tysiące ludzi, a zapowiedziany przez Matkę Bożą na potwierdzenie prawdziwości tych objawień: słońce jak świetlany dysk zaczęło kręcić się wokół siebie, upodobniając się do ognistego koła. Zjawisko to trwało dziesięć minut.
Najświętsza Panna zażądała poświęcenia świata Jej Niepokalanemu Sercu. Tego poświęcenia na prośbę episkopatu portugalskiego dokonał w sposób uroczysty Pius XII w dniu 31 października 1942 roku. Zostało ono odnowione przez Jana Pawła II 25 marca 1984 r.
Papież Jan Paweł II, wspominając swoją pielgrzymkę do Fatimy, dokąd przybył „z Różańcem w ręku, z imieniem Maryja na ustach i śpiewem miłosierdzia w sercu”, żeby podziękować Matce Bożej za ocalenie życia podczas zamachu, którego ofiarą padł rok wcześniej, zaznaczył, że „objawienia fatimskie w roku 1917, potwierdzone nadzwyczajnymi znakami, stanowią jakby punkt odniesienia i promieniowania dla naszego wieku. Maryja, nasza Matka Niebieska, przybyła, ażeby wstrząsnąć sumieniami, ukazać prawdziwy sens życia, pobudzić do nawrócenia z grzechów i do duchowej żarliwości, rozpalić dusze miłością do Boga i miłością do bliźniego. Maryja przybyła nam z pomocą, ponieważ wielu, niestety, nie chce przyjąć zaproszenia Syna Bożego do powrotu do domu Ojca.
Ze swego fatimskiego sanktuarium Maryja ponawia także dzisiaj swoją matczyną i usilną prośbę: o nawrócenie do Prawdy i Łaski; o życie sakramentalne, zwłaszcza sakrament Pokuty i Eucharystii, i nabożeństwo do Niepokalanego Serca wraz z duchem pokuty” – cyt. św. Jan Paweł II, Anioł Pański , 26 VII 1987.
Na podstawie: www.opusdei.org.pl
