„Ciała zmarłych powinny być traktowane z szacunkiem i miłością wypływającą z wiary i nadziei zmartwychwstania. Grzebanie zmarłych jest uczynkiem miłosierdzia względem ciała, jest uczczeniem dzieci Bożych, będących świątynią Ducha Świętego” – Kodeks Katechizmu Katolickiego /par. 2300/. Tyle katechizm, a jak życie?
Niektóre kwestie związane z jutrem pewnych grobów znajdujących się na cmentarzu parafialnym w Dąbrówce /grób ks. Walentego Placyda Podgórskiego czy kwatery wojenne z okresu I wojny światowej/, jakoś trudno prowadzić do poprawnego finału. A może tak w Wielkim Poście warto zatrzymać się nad tym uczynkiem miłosierdzia wobec zmarłych i stworzyć przyjazny klimat do pójścia naprzód w przedmiotowych kwestiach? Czy może lepiej „usunąć” balast i doprowadzić do likwidacji tych miejsc spoczynku i pamięci? Status quo to droga w jedną stroną, ku utracie naszej tożsamości kulturowej, narodowej etc.
