Zachęcam do zatrzymania się na chwilę wokół zjawiska nepotyzmu w życiu publicznym, które wpisuje się w proces konfliktu interesów. Pomyślmy, czy jest on nam obcy?
NEPOTYZM – to nadużywanie władzy publicznej w celu zatrudniania swoich krewnych, a w szerszym rozumieniu także znajomych, przyjaciół, z pominięciem kryteriów takich jak kompetencje, doświadczenie, ambicje i pracowitość tych osób. Decydującym czynnikiem jest albo bycie członkiem rodziny osoby, która decyduje o zatrudnieniu albo jej kolegą, przyjacielem, kochanką, partnerem.
Jest on zaprzeczeniem merytokracji, czyli systemu, w którym pozycje w instytucjach publicznych uzależnione są wyłącznie od kompetencji. To jest tzw. „zły nepotyzm”. Nie można mówić o nepotyzmie w firmach prywatnych, gdzie właściciel może zatrudniać, kogo chce i sam za to ponosi odpowiedzialność. Zły nepotyzm jest tam, gdzie są pieniądze publiczne, czyli jeśli szef instytucji jest utrzymywany przez państwo.
Nepotyzm w administracji rządowej i samorządowej jest dla wielu ważnych osób tematem tabu. Powszechny nepotyzm wyrządza szczególnie dużo krzywdy mieszkańcom małych miasteczek, gmin. Jeśli dana wspólnota samorządowa jest opanowana przez „właściwych ludzi”, którzy dbają o własne interesy, to stanowi zły prognostyk dla rozwoju miejscowości.
Przejrzystość w samorządzie także jest konieczna. Domaganie się jej traktowane jest jako personalny atak i obraza. Bezdyskusyjnie należy się ona nam, zwykłym ludziom, którzy swymi podatkami łożą na utrzymanie całej machiny urzędniczej, w tym i samorządowej.
Ps. Pomijam tu aspekty religijne, moralne, etyczne…
