„Duch Puszczy Kurpiowskiej”

„…Drogie mi osiedla i chaty, to weselem, to żałością pamiętne, żalne cmentarze z prochami tych, co ze świata tego odeszli, kościółki z wieżyczkami i dzwonami, co na Anioł Pański do I modlitwy wzywają, czują jak żywe ludzką dolę i niedolę, święcą tryumfy, opłakują żałobę, wo
łają na trwogę, co chwałę Bożą po puszczy roznoszą. Drogie mi gościńce, kapliczki i krzyże przydrożne, drogie mi wszystko , na co patrzę, co przeżywam w mej wolności, ale nade wszystko najdroższą mi jest Ojczyzna —Matka, tuląca nas dzieci do swego łona i miłość dla niej synowska…”