Lektura pracy ks. prof Witolda Jemielitego: Władze kościelne i cywilne w Królestwie Polskim na przykładzie diecezji sejneńskiej 1818-1918, Prawo Kanoniczne : kwartalnik prawno-historyczny 53/1-2, 367-386, 2010 wyjaśnia nieco proces powstawania dąbrowskiej parafii.
Czytamy w niej:
„…Rząd był stroną silniejszą w kontaktach z instytucjami kościelnymi, miał nad nimi kontrolę…” str..374
„…Zgodnie z art. 27 dekretu cara z 6/18 03 1817 r. „Parafie nie mogą być nowo erygowane, ani w dawnych zmiana granic czyniona, ani dwie razem połączone bez upoważnienia od rządu...”.str. 379
„…Administratorów parafii przedstawia władza diecezjalna, a zatwierdza komisja rządowa. Po zatwierdzeniu przez rząd władza diecezjalna nie może pozbawić administratora jego stanowiska, a przy zmianie do innej parafii zwraca się ponownie do komisji rządowej. Liczba wikariuszy opłacanych ze skarbu (etatowych) została określona w 1817 r. Oprócz wikariuszy opłacanych przez rząd, w dużych parafiach mogą być wikariusze nadetatowi. Wikariuszy etatowych mianuje władza diecezjalna w porozumieniu z komisją rządową. Wikariuszy nadetatowych wyznacza sama władza diecezjalna i powiadamia komisję rządową. Przed nominacją biskup ma zasięgnąć opinii gubernatora miejsca, czy nie wnosi on zastrzeżeń do wybranej osoby …” .str. 377;
„…Rząd decydował również o tworzeniu parafii i o zmianie jej granic. Zgodnie z art. 27 dekretu cara z 6/18 03 1817 r. „Parafie nie mogą być nowo erygowane, ani w dawnych zmiana granic czyniona, ani dwie razem połączone bez upoważnienia od rządu…” str..379
„…Na miejscu, w parafii rzeczywistym duszpasterzem, gospodarzem i z ramienia państwa urzędnikiem stanu cywilnego był proboszcz. Składał on, podobnie inni duchowni, przysięgę wierności nie tylko biskupowi, ale i carowi. Król-cesarz był wyznania prawosławnego. On sam i jego wpływowe otoczenie żyło w przekonaniu wyższości władzy świeckiej nad duchowną, jak to było w tradycji wschodniej. Rząd decydował o wyborze biskupa, proboszcza i innych duchownych, o tworzeniu parafii, o budowie kościołów, upaństwawiał ziemię parafialną a wyznaczał duchownym pensje, samowolnie znosił klasztory, wydawał przepisy o przebywaniu duchownych w miejscu pracy i o noszeniu sutanny, ale nie wkraczał w dziedzinę doktryny kościelnej… Natomiast władze cywilne obecnie nie posiadają większego wpływu na sprawy kościelne; istnieje rozdział Kościoła i Państwa„. str. 385
Powyższe daje nieco światła, dlaczego ks. Placyd Podgórski dopiero w 1885 mógł zostać wikariuszem w Dąbrówce. Wcześniejsza próba skierowania go do Dąbrówki nie uzyskała aprobaty rządu carskiego, z uwagi na udział kapłana w powstaniu styczniowym. Wyjaśnia to także dlaczego kapłani posługujący w parafii Dąbrówka określani byli mianem nadetatowych wikariuszy. Dlatego też na obecnym nagrobku ks. Placyda Podgórskiego zamiast dawnego słowa „proboszcz” jest słowo „duszpasterz”, chociaż na stronie internetowej i w określonych publikacjach tytułowany jest jako Proboszcz.
Wikariusze nadetatowi powoływani samodzielnie przez biskupa diecezjalnego byli kierowani do większych parafii. Taką parafią była także parafia w Kadzidle i kapłani pracujący w Dąbrówce nosili miano wikariuszy nadetatowych, czyli nie byli zatwierdzeni przez gubernatora i nie mieli państwowej pensji. Dopiero ks. Piotr Kolator nosił tytuł Proboszcza /1925 rok/. Dzień 10 luty 1894 w dziejach parafii w Dąbrówce wydaje się więc być nie do końca oddającym fakt jej formalnego utworzenia.Dodać należy jeszcze jedno, iż do utworzenia parafii potrzebna była jest samowystarczalność finansowa, którą oceniał rząd.
Erygowanie (łac. erigo – wznoszę) – pojęcie z prawa kanonicznego Kościoła katolickiego odnoszące się do założenia lub ufundowania kaplicy, kościoła, klasztoru, parafii lub diecezji przez uroczysty dekret biskupa lub Stolicy Apostolskiej.
Jak podaje ks. Witold Jemielity w tym dniu dąbrówka stała się jedynie samodzielną placówką duszpasterską, ale nie mówi o jej erygowaniu.To istotna różnica.Temat do dalszej pogłębionej analizy i poszukiwań.
==============================================================
Zwróćmy jeszcze na pewien szczegół. Wieś Kamianka gm. Rzekuń. ma kościół , dwa miejsca grzebania zmarłych /wokół kościoła i na cmentarzu/, a nie jest parafią.
