„…Wreszcie 10 lutego 1894 roku biskup płocki zezwolił na założenie cmentarza, błogosławienie małżeństw i prowadzenie akt stanu cywilnego. Dąbrówka stała się więc samodzielną placówka duszpasterską…” -cyt. ks. Witold Jemielity, Parafie Puszczy Kurpiowskiej”, Łomża 1975, s.54.
Tak o erygowaniu parafii w Dąbrówce pisał jeden z najznakomitszych historyków diecezji płockiej ks. prof. Witold Jemielity. Odszedł on już do Domu Ojca.Jego dorobek naukowy jest dla nas nie do ocenienia.
Biorąc pod uwagę wszelkie uwarunkowania polityczne, gospodarcze, kościelne, społeczne czy finansowe powstanie parafii w Dąbrówce należy uznać za pewnego rodzaju „cud:. o którym szerzej na innym miejscu.”Cud” ten dzięki Bogu i ludziom trwa nadal, co potwierdzają jego dzieje.Wspomnę chociażby uratowanie świątyni przed wysadzeniem w czasie działań II wojny światowej.Dopełnia go trwający remont, który ocalił świątynie przed zniszczeniem.
Doniosłość faktu erygowania dąbrowskiej parafii, potwierdza chociażby całokształt warunków jakie musiały zaistnieć przy powstaniu innych parafii np. Lipnikach. I mimo to, tu w małej zapomnianej biednej miejscowości kurpiowskiej została erygowana parafia. Chociaż od tego wydarzenia, musiał upłynąć pewien okres czasu, by faktycznie parafia w Dąbrówce stała się w pełni samodzielna.
Bedą oficjalne obchody w maju, ale dzień ten jest tu i teraz. Szkoda. Potrzeby i priorytety każdy z nas ma inne. Takie życie, ale i tu wiele zależy od nas samych.
Postrzegajmy rzeczywistość nieco szerzej, by nasi następcy nie mieli nam nic do zarzucenia.
