Lelis pow. ostrołęcki. Tu miała miejsce ostatnia drogo Śp. Henryka Kuleszy, rodaka z Olszyn, mieszkańca Lelisa, Kurpia z krwi i kości. Pożegnaliśmy człowieka, któremu Kurpie zawdzięczają bardzo wiele i o którym nie można będzie zapomnieć. Znali go chyba wszyscy na Kurpiowszczyźnie. Ostatnio napisano o Nim wiele.
Tu, spójmy na Niego z punktu widzenia mieszkańców Dąbrówki i okolic. Co mu zawdzięczamy? Pan Henryk swego czasu mieszkał pośród nas w Dąbrówce. Pisał o Dąbrówce, o Dąbrowskiej Pani i naszych okolicach. Na różne sposoby wszczepiał w nas kulturę kurpiowską. Niejednokrotnie mogliśmy go zobaczyć podczas występów w miejscowej świątyni. Jednym z jego marzeń było stworzenie w Dąbrówce filii Muzeum – Ośrodka Etnograficznego Dziedzictwa i Przyrodniczego Kurpiów mieszczącego się w Lelisie. Chciał to uczynić w starej dąbrowskiej plebani. Nie udało mu się tego zrealizować. Jako twórca i kierownik lokalnego ośrodka etnograficznego wniósł przeogromny wkład w kulturę regionu. Niestety jego dzieło w znacznej mierze zostało niedocenione przez lokalnych samorządowców.
Osobiście znałem Pana Henryka i ostatni raz miałem przyjemność z nim rozmawiać w styczniu tego roku. Wówczas, jakby na koniec serdecznie pożegnaliśmy się z nadzieją na dalsze spotkania. Nie dane już nam to było. Pan wezwał Go do siebie, by tam swym białym śpiewem sławił Kurpiów.
Dziś wraz z innymi odprowadziliśmy Pana Henryka Kuleszę na miejsce jego wiecznego spoczynku – cmentarz parafialny w Lelisie. Kurpiowska ziemia wzięła Go w swoje ramiona.
Niech Pan da Mu NIEBO! Spoczywaj w Pokoju…
