I jeszcze jeden bardzo ważny akcent związany z jakąkolwiek pracą rolnika. Ż życiem na ówczesnej wsi. Otóż był taki piękny, staropolski zwyczaj, bardzo przez mieszkańców przestrzegany, że przechodząc obok pracujących osób zawsze należało, przez szacunek dla nich i dla ich pracy, mimo że się ich nawet w ogóle nie znało, przesłać pozdrowienie „Szczęść Boże” lub „Panie Boże dopomóż”, na co zawsze otrzymywało się podziękowanie „Bóg zapłać” albo „Panie Boże zapłać”.
A gdy wchodziło się do domu sąsiada lub innego gospodarza wioski, głównym i najczęściej jedynym pozdrowieniem było „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”, domownicy odpowiadali „Na wieki wieków, amen”. Przy pożegnaniu mówiło się: „Zostawajcie (zostajta) z Bogiem”, a domownicy życzyli „Idźcie (idźta) z Bogiem”. – cyt. Czesław Parzych, Z odległości lat. Wieś Durlasy we wspomnieniach, Ostrołęka 2016, s. 136-137.
