(Mt 26, 14-25 – z Biblii Tysiąclecia)
Zdrada Judasza
„.Wtedy jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: «Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam». A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.”
Judasz czyni ostatnie przygotowania do tego, aby skutecznie wydać Jezusa w ręce arcykapłanów i „ubić interes”, uzgodnić cenę za swój czyn. Uczniowie przygotowują Wieczerzę Paschalną, którą Jezus spożyje z nimi po raz ostatni. Podczas tej wieczerzy Jezus mówi o haniebnym czynie Judasza i – po raz ostatni – daje mu możliwość zawrócenia ze złej drogi.
Na to, jak niegodny był czyn Judasza, wskazuje fakt, że za wydanie Jezusa otrzymał, w przeliczeniu na współczesną walutę, około 20 dolarów amerykańskich. Jak smutna musiała być atmosfera tego wieczoru. Dobro i zło zasiadło przy jednym stole. Jak głębokie przygnębienie musiało panować w sercu Jezusa, który stwierdza, że dla zdrajcy „byłoby lepiej […] gdyby się nie narodził”. Jak okropne zakłamanie owładnęło sercem Judasza, że aż zwraca się do Jezusa z zapytaniem, używając zaszczytnego tytułu i udając swoją niewinność, co miały znaczyć słowa: „Czy nie ja, Rabbi?”.
Do upadku doprowadziła Judasza niekontrolowana chciwość i cała seria drobnych kradzieży. Chciał zdobyć wiele, a stracił wszystko. Judasz zagubił znaczenie życia i śmierci Jezusa. Być naprawdę człowiekiem, znaczy być świadomym ludzkich słabości, ale też ufnym, że w Jezusie można je zwyciężyć.
Źródło: ks. Władysław Biedrzycki MSF, „Ewangelia w liturgii i życiu”, Pelplin 2012
