Tytułowe słowa są głębokim zaproszeniem do nawrócenia i ufności, kojarzonym z miejscami kultu maryjnego, gdzie wierni pielgrzymują, by prosić o uzdrowienie duszy i ciała. Znajdują się one w książce ks. Stanisława Grosfelda „Sanktuarium w Dąbrówce” s.4. W tym duchu fragment z pracy Krzysztofa Bulaka o poszukiwaniu treści przesłania objawień i wizerunku MB Dąbrowskiej:
„…Jak dotychczas, nie podjęto prób historycznego zbadania i weryfikacji zachowanych dokumentów. Upływ czasu sprawił, iż nie można przeprowadzić badań kościelnych z zaszłych wypadków, czy mają one realną podstawę. Zważywszy jednak na prostotę i naturalność ludu kurpiowskiego, trudno zakładać iż wydarzenia na barci były wymysłem przebiegłości czy chytrości kogokolwiek. Brak urzędowego potwierdzenia objawień maryjnych, może wskazywać na sceptycyzm władz kościelnych wobec ich nadprzyrodzoności. Kwerenda akt znajdujących się w łomżyńskim archiwum diecezjalnym rzuca pewne światło na ich autentyczność. Akta te w tym zakresie odwołują się do dokumentów mogących znajdować się w archiwum prymasowskim w Gnieźnie i w archiwach watykańskich. Na obecnym etapie badań, możliwości autora tekstu nie pozwalają jednak na uczynienie tego. Autor artykułu w książce „Wieś i parafia Dąbrówka Nasze dziedzictwo…” dokonał próby szerszego omówienia podstaw pielgrzymowania do Dąbrówki1 zostało ukazane jego podstawy bliższe i dalsze…” –Krzysztof Bulak, Wieś i parafia,,,. s.113-135.
