Drewniane dzwonnice to często małe arcydzieła sztuki ciesielskiej. Dawniej stały przy niemal każdym kościele parafialnym mieszcząc w sobie stare, piękne dzwony, które towarzyszyły życiu ludzi, zarówno w złych jak i dobrych chwilach. Przez wieki dzwonnice i dzwony odgrywały ważną rolę w życiu człowieka. Pełniły nawet pewnego rodzaju funkcje obronną. Dzwon stanowił wieczny zegar odmierzający upływ czasu w niezmiennych ramach dnia oraz kościelnego cyklu rocznego. Dźwięk dzwonu rozbrzmiewał na „Anioł Pański”, witał i uświęcał każdy poranek, południe oraz zmierzch wieczoru. Wieścił dobre i złe nowiny, chwałę zwycięstw i grozę wojen, przejazdy dostojników i trwogę pożarów, narodziny człowieka i jego ostatnią ziemską drogę. Wierzono, że odstraszał także burze i chmury gradowe. Jego rolę najlepiej określa sentencja: „Żywych zwołuję, zmarłych opłakuję, gromy kruszę”.
U nas dzwonnica pełniła jeszcze jedną rolę w obrzędach pogrzebowych. Otóż, była miejscem gdzie na noc wstawiano trumnę z ciałem zmarłej osoby. Następnego dnia następowała dalsza część pogrzebu.. Temu celowi służyło małe odrębne pomieszczenie znajdujące się w niej, Istnieje ono do dzisiaj. Czyniono tak jeszcze po II wojnie światowej.
