„Bory wokół Dąbrówki, to odwieczne knieje królewskie, w których do niedawna sarny , jelenie i wilki wyprawiały harce, a że bory te potem przeszły na własność skarbu rządów zaborczych, a potem naszych polskich, stąd nazywają je rządowymi lub państwowymi. Dąbrówka też była wsią królewską, czynszową, a jak mówiono też rządową, bo w dobrach rządowych położoną. Mieszkańcy jej dawni, to myśliwscy i bartnicy, mieszkający w puszczy i żyjący z boru. Kiedy powstała dzisiejsza wieś Dąbrówka, dobrze nie wiadomo, nie ma ona więcej ponad lat paręset. Ale pewnie i przed tym żyli już tu pojedynczy osadnicy leśni, mieszkający w budach niewielkich ale zacisznych: byli to strzelcy i rybacy, węglarze i smolarze. Z czasem, gdy rolnictwo zaczęło przenikać w mroczne kniej, krudowali oni drzewa na miejscach urodzajniejszych, tak powstawały z lasów pierwsze zagony i pólka pod grykę i żyto; na pólkach budowano lepsze chałupy, i tak powstawała wioska” – tak o naszej Dąbrówce pisał Adam Chętnik w 1937 roku
