Patriotyczna poezja Marii Konopnickiej w doskonały sposób ukazuje rytm duszy polskiej, rytm polskiej tożsamości, rytm polskiego katolicyzmu. Jej wiersze sławią polski dom rodzinny (ubogi, gościnny, religijny, patriotyczny, zakorzeniony w historii rodziny i ojczyzny, pełen szacunku dla prostych ludzi), patriotyczne wychowanie dzieci, bliskie relacje rodzinne i ludową religijność. Zachwyca płynący z nich katolicyzm i patriotyzm. Poniżej wiersz „Kurpik”:
W Myszynieckiej puszczy,
Tam Kurpiki siedzą,
Co się dzieje w świecie całym
Tego nic nie wiedzą.
W Myszynieckiej puszczy
Stoi dąb wyniosły,
Z ojca, dziada i pradziada
Kurpie tutaj wrosły.
W Myszynieckiej puszczy
Słychać brzęk daleki,
Złotym miodem sławne płyną
Kurpiowskie pasieki.
W Myszynieckiej puszczy,
Dzięcioł tam kołata…
Jak z tej puszczy wyjdą Kurpie,
Będzie koniec świata.
W Myszynieckie puszczy
Wicher sosny młóci…
Nie bójta się, moi ludzie,
Gniazda Kurp nie rzuci!
