Przyglądając się gwarze kurpiowskiej widzimy, iż w niej są pewne różnice w zależności od miejscowości. Na ich podstawie można wysnuć wiele wniosków, w tym określić dzieje określonych wiosek, regionów. Anna Szyfer badając mowę Kurpiów dowodzi, iż zróżnicowanie nazw i czynności wierzeniowych jest bardzo bogate. Dla przykładu:
- Na określenie ćmy nocnej używano słów: bzida, ćma, mara, memtelnica i omacnica. Mieszkańcy Szkwy używali tej ostatniej nazwy.
- Nietoperza określano mianem: lelek, skórzan, skórnik, skorzak, kacopyrz, mentoperz, nietoperz. We Szkwie była w użyciu nazwa lelek.
- Konik polny to konik, skocz, skoczki. W Dąbrówce była w użyciu nazwa koniki.
