W Adwencie społeczność zbierała się, a celem było budowanie więzi. W tym czasie przygotowywano ozdoby choinkowe z materiałów, które daje natura, czyli na przykład z grochu, ze słomy, rzadziej z ciasta piernikowego. Wykonywano takie figury jak: słońce, księżyc, serce, choinka, czyli formy przekazujące konkretną treść. Było to ważne w sensie wsi, gminy, ale przede wszystkim rodziny. Te spotkania miały swoją nazwę, a oprócz wyciszania i oczekiwania miały także inny cel.
Uważano, że społeczność wiejska stanowi rodzinę. Te spotkania nazywano wieczornicami, a potem to się przełoży na święte wieczory, bo wtedy nie wykonywano pracy, oczekiwano, tak jak rodzina spodziewająca się potomka czeka w ciszy i spokoju, godnie. Towarzyszy temu pewien niepokój, ale w ciszy. Wszyscy razem modlą się do Pana i Stwórcy, żeby nowy potomek urodził się zdrowy. Tak samo podczas świętych wieczorów wszyscy się zbierali i budowali wspólnotę. To jest istotne. W tych spotkaniach uczestniczyli i młodzi, i starzy. Czynności wykonywano w ciszy i spokoju. Nie było huku, wrzasku, krzyku. Ten czas był przeznaczany na budowanie wspólnoty. Ale był to też zaczątek do kojarzenia par, ponieważ później – w czasie karnawału – wstępowano w związki małżeńskie.
