„Izba duża czyli główna stanowiła centrum życia rodziny kurpiowskiej. Ozdabiano ją licznymi świętymi obrazami, niekiedy zawieszonymi w dwóch szeregach. Kurpie kupowali obrazy od wędrownych sprzedawców lub malowali sami. Obrazy malowano kolorowymi farbami. Przyozdabiano je firankami i bibułkami. Ważnym miejscem w izbie był tzw. „święty kąt” ze stołem w rogu izby. Na nim ustawiano ołtarzyk. Na stole umieszczano figury Świętych, pośrodku krzyż z wizerunkiem Chrystusa, pamiątki rodzinne oraz zawieszano tzw. „kierec”. Ołtarzyk ozdabiano kwiatami z papieru i bibułki. Przy ołtarzyku rodzina gromadziła się na wspólną modlitwę. Na odrzwiach wieszano kropielnicę cynową do wody święconej, która żegnano się przy wyjściu i przy powrocie do domu. W pobliży było też kropidło z niebieską, płaską buteleczka „pamiątka z Częstochowy” z wodą ze źródła św. Barbary używaną przy chorobach oczu” – Adam Chętnik, Chata kurpiowska, Warszawa 1915, s. 89.
