W dziele Puszcze polskie z 1920 roku Ferdynand Ossendowski (1878–1945), geograf, chemik, podróżnik i myśliwy, tak między innymi pisze o Kurpiach: „Nie każda dzielnica może pochwalić się tak zaszczytną i burzliwą historią, jak ziemia kurpiowska. Wytrzymali Kurpiowie bowiem niezwykle silny napór Prus protestanckich, nie ulegli im jednak, jak to przydarzyło się niegdyś ich pobratymcom – Mazurom z Pojezierza, i nie oderwali się od Macierzy. Zająwszy w wieku XIII swoje puszcze, stali się Kurpie ludźmi książęcymi, a potem królewskimi, i nie zaznali ciężkiej ręki nie zawsze »ludzkiej« szlachty. Z tego to powodu znaleźli się Kurpie w znacznie lepszych warunkach społeczno–gospodarczych niż reszta ludności starego Mazowsza, co wytworzyło odrębność ich typu i charakteru, osobną gwarę i obyczaje” – cyt. „Warto zobaczyć. Od Mazowsza do Podlasie” s.38.
