Powstanie Styczniowe – było to największe polskie powstanie narodowe wywołane przeciwko Rosji. Wybuchło 22 stycznia 1863 w Królestwie Polskim oraz 1 lutego 1863 w byłym Wielkim Księstwie Litewskim. Trwało do jesieni 1864. Spowodowane zostało narastającym terrorem jaki państwo rosyjskie siało na ziemiach polskich. Objęło tereny Królestwa Polskiego, Litwy, Białorusi i w mniejszym stopniu Ukrainy, poparła je także ludność polska z zaborów pruskiego i austriackiego. Powstanie styczniowe zostało zakończone militarną klęską Polaków. Nastąpiły represje wobec ludności: więzienia, zsyłki, wyroki śmierci. Kasacja kościołów i zakonów, rusyfikacja, utrata odrębności i autonomii Królestwa Polskiego, były jej dopełnieniem.
Powstanie to, przyspieszyło uwłaszczenia chłopów i ogromnie rozszerzyło i umocniło polską świadomość narodową. W walce z zaborcą zjednoczyło rodzący się nowoczesny naród. Polacy wyszli z powstania styczniowego wewnętrznie wzmocnieni. Pomimo klęski, nie załamał się w nich duch oporu i siła walki. Ten zryw narodowowyzwoleńczy miał wpływ na dążenia niepodległościowe następnych pokoleń, spowodował też ponowne wysunięcie sprawy polskiej na arenę międzynarodową. Uwieńczeniem czego było odzyskanie, po 123 latach niewoli, upragnionej niepodległości.
Na naszym cmentarzu parafialnym jest także grób jednego z jego uczestników – ks. Wincentego Placyda Podgórskiego. Cieszy fakt, iż pamiętamy o nim, co wyraża się m.in. w trosce o jego grób. Niech ten szacunek i pamięć trwa i rozwija się nadal dla dobra wspólnego.
