Eksploatacja Puszczy Kurpiowskiej została rozpoczęta dosyć wcześnie, już w XV wieku, i była prowadzona różnymi drogami. Drewno – to największe bogactwo naszych terenów, które spławiano Narwią dla celów handlowych. Spławiano zarówno obrobione drewno, jak i nie obrobione, a także produkty leśne smołę, popiół, miód, wosk. Skupem ich zajmował się zakon krzyżacki, który sprzedawał je następnie zamorskim kupcom.
Wśród popularnych zajęć ludzi z lasu było smolarstwo, węglarstwo, potaźnictwo. Smołę pędzoną z karpin smolnych stosowano do smarowania osi kół w wozach, węgiel drzewny wypalany z pni sosnowych był potrzebny w kuźniach oraz przy wytapianiu żelaza. Żelazo pozyskiwano systemem odkrywkowym rudy darniowej z łąk. Potaż, czyli popiół drzewny, stosowano do prania, bielenia lub przy farbowaniu tkanin.
Myślistwo i rybołówstwo to jedne z najstarszych zajęć w ramach służby książęcej. Bartnictwo – hodowla pszczół w dziuplach leśnych, przyniosło Kurpiom miano „biegłych w swej sztuce”.
