- Szkwa jako miejsce łowów książęcych pojawia się po raz pierwszy w źródłach 22 września 1445 roku. Przebywał tu m.in. książę Bolesław IV, książę Janusz III, książę Konrad III Rudy, księżna Anna – regentka Mazowsza wraz z synami. Dwór książęcy we Szkwie był budowlą rozbudowaną i ufortyfikowaną. Potwierdza to opis z lustracji dóbr królewskich z 1565 roku.
- Dawniej na Kurpiach każda wieś miała swoją własną kapliczkę, a w niej krzyż procesjonalny, chorągwie i obrazy. Mieszkańcy zbierali się przed kapliczką, intonowali pieśni i udawali się wspólnie do kościoła parafialnego. Towarzyszyły im przy tym dźwięki bębna. Kampanie takie posiadały własnych mówców, pełniących rolę kaznodziei. A podczas odpustów parafialnych kazania głosiło zawsze dwóch księży: jeden w świątyni, drugi na zewnątrz.
- BRACTEWNI – to dawna nazwa członków rady parafialnej. Inna nazwa dzisiejszej rady parafialnej funkcjonująca w Królestwie Polskim to dozór kościelny.
- Linia zabudowań wioski Dąbrówki, wcześniej położona była bliżej rzeki Szkwa i była na równi z linią zabudowań wioski Szkwa. Jeszcze dziś można spotkać nad rzeką drzewa owocowe, bzy itp., które świadczą o istnieniu tam zabudowań mieszkalnych.
- Plac na którym obecnie jest skwer, ośrodek zdrowia i remiza, nosił nazwę „po kaplicy” tzn., iż jest to miejsce, na którym była usytuowana pierwsza dąbrowska kaplica. Na placu przy kaplicy pochowany też został ksiądz Walenty Placyd Podgórski i spoczywa tam do dziś dnia /obecny cmentarz parafialny/.
- Kozłowska Zofia i Kozłowska Marianna pochodzące z Dąbrówki, to jedne pierwszych powojennych absolwentów Liceum Pedagogicznego w Ostrołęce. Absolwenci tego liceum stanowili elitarne grono lokalnej inteligencji. Każdy z nich musiał posiadać umiejętność gry na jakimś instrumencie muzycznym.
- „Chłopski post na wilki” – to dawny zwyczaj kurpiowski polegający na tym, iż w wigilię św. Mikołaja Kurpie pościli w intencji, aby podczas zbliżającej się zimy wilki nie wyrządzały wielkich szkód. Dawniej wilki stanowiły duże zagrożenie dla ludzi i zwierząt. Św. Mikołaj natomiast był uznawany za patrona od wilków.
- Dawniej /połowa XIX wieku/ młodzież kurpiowska, pod okiem starszyzny, ćwiczyła się w strzelaniu. Najpierw ćwiczono się w strzelaniu z łuków a potem z broni palnej. Ćwiczenia te, odbywały się gromadnie – ćwiczyła cała wioska. Kurp więc był wyśmienitym i cenionym strzelcem.
